Nabożeństwo w skansenie

W środę 12 września b.r. już po raz dziesiąty  w Skansenie w Białowieży w kaplicy (czasowni) pod wezwaniem św. Aleksandra Newskiego zabrzmiał cerkiewny śpiew. 

Wieczernię sprawował proboszcz parafii prawosławnej pw. Św. Mikołaja w Białowieży ks. Sergiusz Korch. 

Uroczystości, na które przybyli wierni białowieskiej parafii oraz założyciele skansenu zakończyły się molebnem do św. Aleksandra Newskiego. 

Nabożeństwa odprawiane w kaplicy na terenie skansenu, już na trwałe wpisały się w kalendarz wydarzeń religijnych w Białowieży. Są one zarazem dowodem bujnego rozwoju tego obiektu, który ostatnimi czasy przeżywa swoją „drugą młodość”. Inicjatorzy powstania skansenu, a zarazem jego właściciele, snują szerokie plany jego rozbudowy i wykorzystania go nie tylko w charakterze turystycznej atrakcji, ale również jako miejsca, w którym odbywać się będą sympozja i konferencje. Miejmy nadzieję, że skansen stanie się wkrótce jednym z najbardziej wyrazistych miejsc na kulturalnej mapie regionu Puszczy Białowieskiej.

Aleksander Newski wielki książę (Błagowiernyj wielikij kniaź Aleksandr Niewskij, w schimie Aleksij), 30 sierpnia/12 września (rocznica przeniesienia relikwii w 1724 r.) i 23 listopada/6 grudnia (rocznica śmierci). (ur. 30 maja 1220 w Perejasławiu Zaleskim, zm. 14 listopada 1263 w Grodźcu) – książę Nowogrodu Wielkiego od 1236, wielki książę włodzimierski z dynastii Rurykowiczów. Syn Jarosława II, wnuk Wsiewołoda III Wielkie Gniazdo. 

Gdy miał piętnaście lat, jego ojciec – Jarosław Wsiewołodowicz mianował syna księciem Nowogrodu i wyjechał do Kijowa. Tymczasem ze wschodu nadciągały ordy tatarskie, na zachodzie coraz większe zagrożenie stwarzali Krzyżacy, pragnący “przechrzcić” Ruś na wiarę rzymskokatolicką, a z północy zaczęli zagrażać Szwedzi. Pokonał ich w roku 1240 nad Newą, stąd wziął się jego przydomek. W 1242 zwyciężył Niemców i wyzwolił miasto Psków oraz odniósł słynne zwycięstwo nad wojskami zakonu kawalerów mieczowych na zamarzniętym jeziorze Pejpus (Czudzkim), co zapobiegło ich ekspansji na ziemie ruskie. 

Następnie pokonał najeżdżające Ruś wojska litewskie. Będąc doskonałym dyplomatą, jednocześnie zawierał z Tatarami okresowe porozumienia. W 1249 przyjął tytuł księcia kijowskiego, a w 1252 – wielkiego księcia włodzimierskiego. 

W 1263 złożył śluby zakonne i przyjął imię Aleksy. 14 listopada tego samego roku zmarł, a jego ciało spoczęło we Włodzimierzu nad Klaźmą. W 1724 przewieziono je do Ławry Aleksandra Newskiego w Petersburgu, gdzie znajduje się do dnia dzisiejszego. 

W 1547 został kanonizowany przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną. Był ojcem Dymitra, Andrzeja, Daniela.